Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nu, G.G., kara viro, Iriel vi Hel subite ekfalas kv'azaü el la cielo!" — estis miaj ne tre originalaj bonvenaj vortoj.

„Hieraü vespere per la lasta vagonaro el Parizo" — diris G.G. laü sia kutima mallonga parolmaniero. „Tie mi finis afereton, sufice kaprompigan. Kaj

nun kelkajn liberajn tagojn. — Vi aspektas bo-

nege" — li daürigis, „la Riviera aero sajnas prosperigi vin!"

„Ankaü vin, kvankam nur Jus vi venis 6i tien".

G.G. faris nean geston. „Ciu aero min prosperigas, eé la Londona" — li diris, „mi ne memoras, ke mi unu tagon estis malsana. Sed mi renkontis en la vagonaro unu el niaj komunaj konatoj, kiu aspektis tiel malbonege, ke ankoraü nun gi min impresas."

„Efektive, kiun?"

„Lidderdale! Li rakontis al mi, ke li estas jam keikan tempon en Nice, sed ke li sentas sin plej malsana. Antaü^kelke da semajnoj, kiam li preteriris J4&^&~f trabajon, ^ïrabd falis sur lian kapon. Ekstera lezajo ƒ ne estis plu videbla, sed de tiu tempo li ne povas pensi klare; estas kvazaü lia cerbo iom suferis. Oni povis tre bone rimarki tion."

Tiun Lidderdale, kiun mi ekkonis en Londono, tiam sin nomis John Whyman. Pro la morto de seninfana onklo li ekhavis antaü kelkaj monatoj la titolon de Markizo de Lidderdale. Mi memoras nun, ke mi vidis tiun nomon en la fremdullisto.

„Kompatinda homol" — mi diris. „Se mi estus sciinta tion, mi certe estus vizitinta lin! — Nu, G.G., kie vi logas?"

„En „Vilao Rozo" sur la bulvardo de Garavan. An-

Sluiten