Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

obeis impulson, sed estis tre malfacile difini la precizan distancon, je kiu mi aüdis la pafojn. Kiel malproksimen mi devis iri? Cu mi eble pli bone eniru flankvojon tra la arbetajo? Cu ne estis la penado trovi mian amikon en tiu grandega densa parko, kvazaü sercado de kudrilo en fojnamaso? Sub la influo de tiaj pripensoj mi malplirapidigis mian kuradon kaj fine.... tute haltis. Mi trovigis guste sur loko, kie la arbetajo ambaüflanke de la vojo ne plu estas, kaj la vojo eniras grandan arbaron. Sub la arboj estis tre mallume. Mi trovigis nun je sufice granda distanco de la domo. Se mi ne vokus tro laüte, oni ne plu aüdus min tie; subite mi rememoris, ke iun tagon por serci (car kiu povis konjekti, ke gi efektive iam al mi utilos) G.G. instruis min fajfi signalon, kiu foje servis kiel avertajo por liaj helpantoj, nokte persekutantaj forkurintan krimulon. Gi estis kvin sonoj, farantaj mallongan melodion. Mi fajfis kaj aüskultis, sed cio restis silenta. Tiam mi steliris tra la arbetoj, laülonge de la arbarrando, kelkfoje fajfante la signalon; tarnen sen sukceso.

Iom post iom mi komencis demandi min mem, cu tiu tuta ekspedicio ne estas malsagajo. La timo pro G.G., la deziro averti lin kaj poste la bezono helpi lin igis min veni tien ci. Sed.... mi sentis êian mallertecon de la nespertulo, al kiu tiaj aventuroj estas novajoj. Ne pripensante mi estis foririnta; nun mi staris tie ci kaj ne sciis kion fari. Tarnen, dum mi, la dorson turninte al la arbetoj, penis penetri per la okuloj la mallumajon sub la arboj, subite mi sentis manon, tusantan mian sultron kaj konata voco diris:

„Kompatinda amiko, kion vi faras en la mallumo!"

Sluiten