Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ankaü G.G. parolis kun akcento. Mi sentis, ke demando kaj respondo havas certan signifon, kiun mi ne komprenis.

„Tiam la malgranda intereso devas cedi al la pÜ granda: ni veturos Londonon kiel eble plej baldaü!" — diris Lordo Stockton.

Kiam nelonge poste la sinjorinoj lasis nin solaj, Lady Maüd flustris al mi: „Mi konfesas, ke mi estis malprava, S-*0 Hendriks, via amiko estas karulo!" * * *

Same kiel antaü du tagoj G.G. kaj mi kune eniris mian dormoêambron. Gi aspektis same kiel tiam; du apogsegoj staris alloge apud la fajro.

Mi estis sidigonta en unu el üi, kiam sur la kamenkadro mi vidis ion, kio haltigis mian spiradon. Tie kusïs apud la peza antikva horlogo la perdiginta portreto. En la sama momento ankaü G.G. gin vidis, kaj ne dirante ion ni rigardis nin: la plej granda mirego ne havas vortojn.

Post nia laüta sonorigado aperis la kliniganta butlero mem. Li ne scns, kiel la portreto subite ekestis tie sur la kamenkadro, sed je nia peto li promesis sendi la servistinon, kiu ordigis la cambron

Nelonge poste beleta, koketvestita cambristino staris antaü ni. Ho, êi sciis êion pri k portreto: ordigante k cambron Si iom Sovis flanken ursfelon, kusantan inter la tablo kaj la fenestro; tiam Si ekvidis malgrandan blankajon elstari de sub gi. Tiel Si trovis la portreton kaj metis gin sur la kamenkadron. La sinjoroj sendube perdis gin kaj tie gi tuj frapas la okulon. „Cetere, gi estas terura portreto" — Si findiris. „Simila al senvivulo!"

Sluiten