Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mi volonte parolus kun vi kelkajn vortojn" — li diris. „Ni iru en la vintrogardenon: je la nuna horo sendube neniu sin trovas tie."

Por diri la veron, mi ne tre Satis havi intiman interparoladon kun tiu nekonata viro, kies rigardon de interkonsento kun Lordo Lowden mi bone vidis. Sed kompreneble mi ne povis rifuzi, des malpli, Car S-ro Jenkins kun sia eterna rideto al mi certigis, ke la majoro estas faronta al mi gravajn sciigojn.

Nelonge poste ni staris en la vintrogardeno. Mi atendis, ke Majoro Curtis ekparolos, sed li silentis kaj fikse rigardis min. Subite li ekridis mallaüte, sed kore, metis la manon en la pantalonposon kaj eligis revolveron.

La situacio nun efektive farigis malagrabla. Cu la viro eble estas freneza? Ciam ridante li transdonis al mi la revolveron dum mi rigardis lin per large malfermitaj okuloj.

„Willy" — diris voêo, kiun mi tuj rekonis, enposigu tiun armilon, vi eble bezonos gin hodiaü vesperet"

Gi estis G.G.

Oni povas imagi mian miregon, sed ankaü mian gojon. La lastan semajnon mi sentis min kvazaü en labirinto, en kiu mi ne povis trovi la vojon. Jen mi rehavis mian gvidantonl Sed mi devas konfesi, ke liaj unuaj vortoj ne estis trankvüigaj.

Mi do volis demandi klarigojn, sed apenaü mi malfermis la buson, G.G. per mallonga gesto igis min silenti.

„Ne nun! Poste mi tute informos vin. Prenu tiun revolveron, reiru en la salonon, sed zorgu, ke vi estu Ce la enirejo de la vintrogardeno je duono post nokt-

Sluiten