Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een eigen afgezonderde kamer gelijkvloers. Daar kwamen de vrienden samen bij het geliefde hoofd van het troepje. Samen gloeiden zij voor de verbroedering der menschheid. Rond een door de moeder liefderijk gebakken taart zaten Lodewijk en zijn geestdriftige makkers. Voor de eerste maal klonk zijn „lingwe universala". Na woorden vol hope zongen zij de hymne der broederschap:

„Vijandschap der natiën, Val, val, het is nu tijd! Tot één gezin vereene zich De gansche menschheid!"

In Juni 1879 eindigde de gymnasiale cursus, en alle makkers gingen uiteen. De persoonlijkheid van hun voornaamsten vriend liet bij hen zulk een indruk na, dat zij zijn denkbeelden begonnen te propageeren en over de nieuwe taal gingen spreken. Maar, zooals Zamenhof later verdrietig constateerde, „toen zij den spot der volwassenen ontmoetten, verloochenden zij de taal terstond, en ik bleef alleen". Zoo vergaat het bijna zonder uitzondering den grooten bezielers der menschheid, door de heele geschiedenis heen. Ook thuis moest een wreede slag hem treffen. Tot zoover had zijn vader zijn werk oogenschijnlijk niet afgekeurd; de knaap was immers trots alles schitterend door al zijn examens gekomen. Maar toen het uur van scheiden van 't gymnasium sloeg en een beroep moest worden gekozen, toen woei er een kritieke wind.

Reeds vaak hadden bekenden en ambtsbroeders van Markus Zamenhof hem voor zijn zoon gewaarschuwd. „Zoon vastgeroest denkbeeld in een jong hoofd kan im-

Sluiten