Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Honderd zaden zullen verloren gaan, duizend zaden zullen

verloren gaan

Wij zaaien en zaaien maar voort" 1).

Van 1900 tot 1905 maakte het Esperanto snellere vorderingen. In twaalf landen werden groepen en bladen opgericht. In Frankrijk werden deze door belangrijke vereenigingen gesteund. Er begonnen zelfs bekende geleerden toe te treden. De beweging breidde zich uit. Daarom werd, in Boulogne-sur-Mer, een eerste Esperantistencongres bijeengeroepen.

Met een vreemden angst ging Zamenhof dat uur tegemoet. Ten eerste aarzelde hij, of hij er wel heen zou gaan. De reis zou kostbaar zijn. Ook verscheen hijzelf nooit in het openbaar. Hij kon niet spreken. Hij duchtte de blikken van zooveel nieuwe, onbekende gezichten. Hij geneerde zich,

Ten slotte besloot hij toch te gaan. Als trouw democraat onderwierp hij zich aan den wensch der Esperantogemeenschap. Ietwat bevend maakte hij een toespraak gereed. Hij zou nu voor de geestverwanten zijn diepste gedachten uitspreken. Hij zou het hoogste doel van de gemeenschappelijke zaak verklaren.

Hij reisde met zijn vrouw. Een wagon derde klasse bracht hen naar Parijs. Hier ving een angstige week voor hem aan. In de schitterendste hoofdstad der wereld wachtten hem ophef en vleierij. Het gemeentebestuur ontving hem in het stadhuis. De minister van openbaar onderwijs verleende hem de orde van het Legioen van Eer. Op den top van den Eifeltoren dineerde hij met Frankrijks vermaardste geleerden.

') Uit het gedicht „De Weg".

Sluiten