Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der. Vlot en gemakkelijk vlogen de woorden heen en weer. Van de lippen naar de ooren. Van Zweden naar Italianen. De muren tusschen de volken, ze vielen, ze vielen.

Een wijdingsvolle avond begon. Op straat viel de duisternis. Men betrad de congreszaal voor de openingszitting. Van alle kanten stroomde men toe. Van de hotels. Van de haven. Rechtstreeks van het station met valies in de hand. De schouwburg werd reeds vol. De zaal was te klein. Duizend geestverwanten verdrongen zich. Van parterre tot balcon gonsde Esperanto. Zamenhof zag men nog niet. De meesten kenden hem alleen door zijn werk, door een kort briefje, vol liefde in een groepsarchief bewaard, of door een portret aan den muur van een zitkamer. Iedereen kende zijn bemoedigende versregels uit het hoofd:

Door dichte duisternis schittert het doel, Waarheen wij ons moedig begeven. Als een ster aan den donkeren hemeltrans, Zoo wijst het ons, hoe ons te richten.

Wie denkt in moeilijke uren van plaatselijke propaganda niet vaak aan die woorden van De Weg? Over zulke ervaringen onderhield zich het auditorium in de volle zaal. Het werd warm bij het kunstlicht. Opgewonden trilde de wachtende menigte Plotseling klonk de muziek van de

hymne De Hoof:

In de wereld kwam een nieuw gevoelen, Door de wereld gaat een sterke roep

Onmiddellijk stonden wij allen op Daar op het podium verscheen de geliefde Meester met het congresbestuur.

Sluiten