Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woord „persoonlijk" *) wilden sommigen vervangen door „ongeoorloofd". Onder invloed van De Beaufront of een ander, schreven banggemaakte Franschen zelfs aan Zamenhof om hem te adviseeren. Esperanto is enkel taal, zeiden zij; vermijd ook zuiver particulier, het Esperanto met eenigerlei idee te verbinden, want anders zal men denken, dat wij allen datzelfde idee hebben, en wij zullen mishagen aan de menschen die er niet van willen weten!

„O wat 'n woorden!" riep Zamenhof in 1906 in zijn rede voor het Tweede Esperantisten-Congres te Genève verontwaardigd uit:

„ Uit vrees, dat wij misschien niet zullen behagen aan personen die zelf het Esperanto slechts voor hun eigen nut willen gebruiken, moeten wij allen dat deel van het Esperanto uit ons hart scheuren, dat het gewichtigste, het heiligste is; de idee die het voornaamste doel van de Esperanto-aangelegenheid is, de ster die alle strijders voor het Esperanto leidde! O, neen, néén, nimmer! Met krachtig protest verwerpen wij dezen eisch. Als men ons, de eerste strijders voor Esperanto, verplicht, in ons handelen alle idee te vermijden, dan zullen wij met verontwaardiging alles verscheuren en verbranden wat wij voor het Esperanto hebben geschreven, wij zullen met smart den arbeid en de offers van ons geheele leven verloochenen, wij zullen de groene ster op onze borst ver van ons wegwerpen, en wij zullen met afschuw uitroepen: Met zulk Esperanto, dat uitsluitend moet dienen voor doeleinden van handel en practisch nut, willen wij niets gemeen hebben!"

In den oorspronkelijken tekst: „privata". — Vert.

5

Sluiten