Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werk van algemeen belang aan te sturen. Esperanto was alleen taal, maar de congressen moesten méér zijn. Zij moesten als feesten der „interne idee" worden voortgezet.

„Gelijk de oude Joden driemaal 's jaars in Jeruzalem bijeenkwamen, om de liefde voor de monotheïstische idee in zich wakker te houden, zoo moeten wij ieder jaar in de hoofdplaats van Esperantoland samenkomen, om de liefde voor de esperantistische idee in ons aan te wakkeren. Dit is het diepste wezen en het voornaamste doel van onze congressen".

Dit programma stelde Zamenhof zich tot taak voor zijn openingsrede bij de eerstvolgende groote jaarvergadering. Deze had in 1907 in Cambridge plaats. Vijftienhonderd personen namen er aan deel. Het was een verheugende overwinning, te mogen zien, dat niet alleen leden van zwakke volken, maar ook van sterke als Brittannië, er lid van waren. Dit bewees, dat men in het Esperanto niet enkel een zaak van opportunistisch eigenbelang zag, maar een gewichtige idee van internationale gerechtigheid en broederschap „De Cambridgers ontvangen ons heden niet

als kooplui die hun profijt brengen, maar als apostelen van een homaranistische idee, die ze begrijpen en waardeeren".

Inderdaad zinspeelden het gemeentebestuur en andere eminente personen der oude universiteit voornamelijk op dit punt. „Wij beleven een nieuw Pinksteren", riep een Latinist van naam uit, Professor Mayor, die de taal in een week geleerd had. Overal klonk Esperanto, dat zijn twintigjarig bestaan vierde: op schilderachtige torens, onder gothische bogen, in groene hoven, op bootjes in de kronkelende rivier, onder fraaigebeeldhouwde bruggen.

Sluiten