Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schoonheid doende spelen, geen zucht van begeerte laat, als zij wijken — zóó wonderbaar en zoet als bet leven dunkt hem de dood — maar die zich zeiven godheid en gebefde tevens is, waar hij stormt en juicht, en weent en mijmert, eenzaam met zijn ziel onder de blauwe oneindigheid".

Ieder rhythmisch-gevoebge die deze plaatsen aandachtig leest, zal bemerken dat de maatgang dezer zinnen en kun plastische waarde schade bjden, wanneer de cursieve deelen naar voren worden verplaatst. „Schade bjden" is nog een te zwakke uitdrukking: de rhythmus zou er door vernietigd worden, de zin slap verloopen in een reeks van afnemende accenten.

Over Vondel: „Ja, werkebjk, ket is een heerlijkheid, na ziek te zijn gedeund door al het gepeuter met kriewelige rhythmen en al dat gehaspel met de saamgeflanste flarden eener versletene rhetoriek, weg te vbeden en op te varen en uit te rusten in die leliewitte wemeling van zuivere harmonieën, in die hooge en heldere atmosfeer van gezang. Dat is zoo zeker, dat is zoo gedragen, dat is zoo vèr-uitgebreid als de vlucht zijner reuzewiekige engelen is in het uitgespannen ruim" (II, 80, over Alberdingk Thym's Vondel-editie).

In dit zelfde stuk vindt men er nog andere voorbeelden van.

Zoo zijn er veel meer plaatsen, waar Kloos op deze wijze de beeldende macht van zijn proza versterkt, b.v. in zijn beschrijving van het sonnet (I, 22), als wilde hij zelf de sprekende bewijzen leveren van de waarheid zijner stelling, dat vorm en inhoud één en ondeelbaar zijn. Immers de gedachte of het sentiment bjden onmiddellijk aan kracht en klaarheid van expressie, wanneer men de woordvoeging maar even verandert.

Sluiten