Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De duizend die ziek zelf nooit wezen konden Bezitten saam één waarheid die hen bindt: Hun is 't geloof, dat spreekt uit duizend monden: Maar wie, wat menschlijk waar is, zelf ontgint, Voelt zich aan zich door zich alleen verbonden, En weet, dat hij voor zich slechts waarheid vindt.

Jacques Perk, Het,Lied des Storms.

Alleen door zelf te denken en niet door napraten kan men de waarheid naderen, zegt ook Kloos. Nooit heeft hij onnadenkend op gezag kunnen gelooven, maar integendeel zijn geheele leven lang zich den-» kend een eigen weg gebaand. Hij zegt het in de volgende sonnetten:

Nooit kon ik anders doen dan werken, stil-streng denkend

Met heel mijn wezen onderzoekend levenslang:

'k Bad tot de Diepte, die mij vast-hield (zoodat bang

'k Haast voelde worden soms me om wat ik vèr zag wenkend

Daar, in dien Afgrond der Cedackte) of Zij mij schenkend Zoude eindlijk 'willen zijn den Vrede, dien 'k verlang. Maar als 'k zoo zat en peinsde, wierp mijn geest, als zwenkend. Opeens omhoog zich, donkerjublend van gezang.

Zoo zweef 'k ook thans weer in de sferen ongenaakbaar, Waar geen wild babblen, voor de ware Rede laakbaar, Op toon van stelbg weten, grappig wijs-doend gist,

Neen, waar 't diepst Denken, door geen twijfeling aanraakbaar, Zacht-vast 't Geheimste, waar ik lang reeds stil van wist, Uit 's versten Inzijns fluistring, zabg-sterk besbst.

1924, II, 62, blz. 464.

Ja, wetend denken uit zijn volste Diepte is de eenge Weg, Waarlangs men nadert de volstrekte Waarkeid. Zie, ik voelde Van de' aanvang in mijn stoer maar innig Wezen, 't nooit verkoelde, Dat 'k breken moest, met keel mijn wilskrackt, door de stugge keg

Van woordenweefsels, die door telkens weer herhaald gezeg Wierden tot schijnbre Wijsheid, waarmeê menschen ijdHjk boelden -), Tot Tijd voorgoed henzelf en al hun wanen weg weer spoelde, En daarom, weet ik, is 't de zuiverste Echtheid, al wat 'k zeg. 1) Een Archaïsme.

Sluiten