Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het geheel afscheiden, en dat terwijl er jongens en meisjes zijn van zóó sterk uiteenloopende leeftijden.

Het duurde eenige maanden vóór we besloten om voortaan bij iedere Bespreking voor te lezen wat op de vorige samenkomst was afgesproken. Tevens was toen een der kinderen bereid mij „te helpen" bij het leiden van de Bespreking. Nog weer eenige maanden later werden de minuten (afspraken) voor het eerst door de kinderen in het minutenboek ingeschreven.

Ruim een jaar na de instelling van de Bespreking werd besloten dat eens per maand twee leiders voor de Bespreking zich zouden opgeven. Weer ruim een jaar later kwam een groote verbetering in de inrichting door de invoering van een stelselmatige agendanummering, en nog later een vergemakkelijkte wijze van uitwerken der minuten, welke beide zaken in een volgend hoofdstuk uitvoerig beschreven zullen worden.

Zoo ging het met allerlei dingen. Soms heb ik op een of ander terrein de dingen wel eens flink verkeerd laten gaan, zoodat de kinderen goed konden inzien, dat er een moeilijkheid was die opgelost moest worden, alsvorens ik — als zij dat niet konden — met een voorstel kwam. En dikwijls bleek mijn voorstel ook niet goed te zijn. Dan probeerden we iets anders, net zoo lang, tot we een goede oplossing gevonden hadden.

Men heeft mij wel eens gezegd, dat latere kinderen die allerlei met moeite verkregen inrichtingen, leermiddelen enz. zoo maar klaar vinden eigenlijk het beste missen. En dat is ook zoo, maar daaraan is natuurlijk niets te doen: we kunnen niet weer met elk kind al die ontwikkelingsgangen gaan doorloopen. En dat hoeft ook niet: want het proces van het zoeken naar „steeds beter" gaat toch door, maar de problemen liggen telkens weer op ander