Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slotte zijn de minuten toen keurig overgeschreven in het ook weer door een van de werkers ingebonden „netboek".

De Bespreking begint. De jongste werkers, op wier stoeltjes anders-gekleurde kaartjes lagen dan op de stoelen van de overige werkers of van de medewerkers, zitten in een kleine kring binnen de kring der ouderen. Het wordt stil. Eerst wat muziek: In volkomen stilte luisteren we naar een Concerto grosso of een klassieke ouverture, een deel van een symphonie, een meesterlijke solo. . . en het eerste deel van de werkzaamheden neemt een aanvang : de minuten van de vorige samenkomst worden één voor één voorgelezen en daarna, liefst met eigen woorden telkens door een van de werkers, bij loting aangewezen, nagezegd. De naamkaartjes zijn voor dit doel opgehaald en bij elke minuut wordt „getrokken". Als het iets gemakkelijks is wordt uit de kaartjes van de kleinere kinderen getrokken. Dan staat zoo'n kleine 6 jarige *) op, en moet zijn „maiden speech in Parliament" houden! Het is wel eens een griezelige ervaring voor die kleuters, maar de ouderen zijn een en al welwillendheid en moedigen hen aan, zoodat zij al gauw hun schroom en schuchterheid overwinnen. Dan hebben zij natuurlijk meer zelfvertrouwen bij een volgende gelegenheid, nu zij *t weten dat ook zij dat kunnen: opstaan en duidelijk nazeggen wat was voorgelezen. Door deze wijze van doen wordt meteen bereikt, dat ieder punt op twee achtereenvolgende Besprekingen even onder de aandacht van allen komt, wat kennelijk een groot voordeel is.

*) Sedert Sept. '34, nu de jongste werkers een kern op zichzelf vormen, hebben zij ook hun eigen Bespreking. Het is allerleukst zooals deze door zoo'n kleintje van 6 of 7 jaar geleid wordt, al is het met een oudere als „schrijver .