Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geëxplodeerde beginsel: „elk voor zich."

Vaak is getracht, zoo iets te stichten, maar steeds is het mislukt, en voor een deel geloof ik hierdoor, dat men met volwassenen begon, die in de oude maatschappij waren gevormd en opgevoed. Zal eenmaal een andere maatschappelijke orde komen, dan is allereerst noodig, dat groepen menschen van jongs af aan op andere wijze worden opgevoed, zoodat zij voor het moeilijke werk van leven-in-gemeenschap worden voorbereid.

En wij ouderen zullen dit nieuwe teere leven kunnen en mogen koesteren, zooals een moeder het kind koestert, dat zij onder het hart draagt. Het zal zijn als een m e t amorphose: Als de rups, die niet anders doet dan eten, zal veranderen in de ranke vlinder, dan is de weg van de natuur deze, dat een tusschenvorm ontstaat, een toestand van rust, in de veilige, harde beschutting van de cocon, binnen welke het geheimzinnige levensproces zich voltrekt, waarbij de organen van de rups zich omvormen tot de correspondeerende organen van de vlinder.

De Kindergemeenschap is zoo'n cocon. Daar is rust, geschapen door de veilige bescherming, die de oude maatschappij ter wille van de kinderen verleent. Daar kan zich dat teere proces voltrekken, dat noodig is, om werkelijk gemeenschapsleven te ontwikkelen, en dat door geen revolutie of dictatuur kan worden teweeggebracht.

Als dit proces zich uitbreidt, zal de oude maatschappij meer en meer gereduceerd worden tot een harde uitge-

tract. In de oude maatschappij wordt een sociaal evenwicht geschapen, dat echter labiel is, op een basis van nemen. In een echte gemeenschap moet het sociaal evenwicht ontstaan doordat ieder geeft wat hy geven kan. Alleen dit evenwicht is stabiel.