Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar we om schreeuwen omdat we bang zijn voor ons zelf en voor de stilte. Wij verschrompelen vroegtijdig, omdat wij het besef van de eeuwigheid verloren hebben en wij verteren in onzen angst voor den dood. Aan Arthur van Schendel is bij zijn geboorte een stuk hemel tot ziel gegeven. Hij leeft dit aardsche leven, met zijn pijn en vrees, met zijn kleine verrukkingen en vriendelijke gaven volkomen mee, maar hij verliest er zich nimmer in. Hij wéét, dat het misschien veel, maar zeker niet alles is en dat achter dit ijdele wisselspel de weldaad van een stille onveranderlijkheid wacht. Hij heeft den weg gevonden naar de bron der zekerheden, waaruit de ingewijden zich gezond mogen drinken, als zij zich een oogenblik moe en opgejaagd voelen. Arthur van Schendel heeft in een statige rij boeken telkens weer het voorbeeld van den verheven zwerver opgeroepen; van den man, die hier geen rust kan vinden, omdat hij de betrekkeüjkheid van alle dingen vermoedt. Maar al deze zwervers hebben niettemin een tehuis. Op aarde is geen heil te

Sluiten