Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onze kerstliederen

ontstond het zingen der Genealogie van Christus in de Metten van Kerstmis en Epiphanie. In den Monastieken ritus treffen we voortdurend een soortgelijk gebruik aan. Aldaar leest op elk feest de abt op het einde der Metten plechtig het Evangeüe, gevolgd door de hymne «Te decet laus ». Sint Benedictus' regel houdt in zoover beter de Jeruzalemsche traditie hoog, dat geen diaken doch de abt het Evangelie zingt, hetwelk meer in de lijn ligt der bisschoppelijke voordracht van weleer.

Het einde der Nachtmis valt ongeveer samen met het uur, waarop dagelijks in het koor de Laudes gezongen worden. Daarom heft in de oude kloosterkerken na de Communie der Nachtmis de celebreerende priester de Laudes aan. De aan deze lofpsalmen toegevoegde antifonen verplaatsen ons naar de velden rondom Bethlehem, waar de herders waakten bij hunne kudden en de jubelende zangen der engelen vernamen. Wanneer spreekt dat pastorale verhaal beter tot geest en hart dan in dezen hoogheiligen nacht?

Even verheven en diepzinnig als de Vespers van den vooravond zijn die van den feestdag Kerstmis zelf. Gelijk bij de eerste Vespers treffen wij ook in de tweede zeer verwante, boven alle historische detailleering zwevende, grootsche ideeën aan.

Onze Kerstliederen.

Alvorens van Kerstmis afscheid te nemen, nog een korte uitweiding over de zóó populaire Kerstliederen.

Zij zijn niet te tellen, de heerlijke gezangen, door de meesters der kerkmuziek gecomponeerd voor ons volk, opdat het in den Kersttijd uiting zou kunnen geven aan zijn hooggestemde vreugde, aan zijn overvol gemoed.

Op de eerste plaats zijn die liederen geschreven voor de eenvoudigen van geest, die nooit kunnen nippen aan de flonkerende drinkschalen der hooge kunst. Op Kerstmis

Sluiten