Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

UNUA PARTO.

I

Malantaü la herbejo staris la vulkano. Blua fone de la blua cielo. Sed alie blua. Malhela isata nuanco en la hela primitiva koloro de la cielo. Alte leviganta konuso, kiu, kvankatn blua, tarnen sajnis elkreskinta el la verdaj volbajoj de la herbejo; kvazaü la tero, iam el siasenmoveco sorce liberigita, en konveksa granda ondado subite levis sin al la cielo per pintiginta trombo; iu gisalte atinganta dezirego, iu sopiro al la eterno, kiu igis bluega idealrevo.

De tiu tempo staris tie la vulkano, svelte kaj gracie leviganta el la ebenajo, kiun gi sajne gardis kaj rigardis, kaj kiun gi tie slosis for de la mondo. Tial la herbejo farigis mondo aparta, sovagiginta mondo el kruda malmola herbo kaj vilaj arbetajoj, kiuj portis orange flavajn floretojn; la malgrandaj sundaj knaboj nomis ilin senrespekte tai-ajam ... kokofekajoj, car, ili asertis, tiuj floroj tiel odoras.

Super kaj tra la arbetajoj rampkreskis mimozo kun siaj longaj dornaj brancoj kaj delikataj rugetaj lanugbuloj; kun siaj sentemaj malhelverdaj folietoj, kiuj sin faldas prude kaj ofendigeme pro plej eta tuso.

Tie estis sulkoj kaj kavoj, kiujn oni ne atendis, kaj montetoj, pri kiuj oni ne komprenis, kial ili estas guste tie, guste meze de tute ebena kampo, pedantaj kaj iom ridindaj pro tiu pedanteco, kontraste al la dia majesteco

Sluiten