Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ankoraü neniam malamis. Antaü liaj okuloj estis malklaro.

„Tio estas nur la komenco, Adeh", avertis la pliagulo, „prefere vi guste faru, kion ili ordonas. Tio estos pli bona por vi".

Ruki ne respondis. Li rigardadis antaü sin. Malserena furiozo germis en li. La furiozo, kiu vekigas nur en incitata besto.

Tiam liaj pensoj migris al lia kampongo. Kion faras Neneh? Cu si sercas lin? Kie estas Sidin kaj Karimun? Li levis la kapon por serci ilin kaj li vidis la vizagon de junulino sidanta guste antaü li. Si estis ankoraü tre juna, preskaü infano. Si pensigis Ruki-n pri Supinah. Li vidis, ke si ploras. Silente kaj sensone si ploris, kelkfoje forvisante la larmojn per sia slendang.

„Cu ankaü vi iras al Delio?" demandis Ruki kaj subite sentis sin malpli sola.

„Mi ne scias", flustris la knabino de sub la slendang, kiun si tenis sur la vizago.

„Kiel vi venis ci tien?"

La knabino ne respondis, sed ploris ankoraü pli.

„Cu la bataviano kondukis vin ci tien?"

§i kapneis.

„De kie vi venas?"

„De Buitenzorg", si singultis.

„Cu via kampongo?"

Subite si prenis la slendang for de la vizago kaj ekrigardis lin.

„Tio ja estas urbo", si diris, „tie mi dejoris kiel babu ce nederlanda sinjorino".

„Sed kiel vi venis do ci tien?"

„Mia frato forvendis min," kaj si denove ekploris. Iom poste si eksplikis:

Sluiten