Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ne forgesu akrigi vian tjankol

Saima ridis. La blankaj dentoj brilis de inter la rugigitaj lipoj.

„Karmo jam faras tion, Mandur".

„Sundel!", diris la cefino kaj malestime pezpasis en siaj nigraj viraj botoj preter Saima.

Saima restis momenton staranta kaj ridante rigardis la forirantan dikulinon vestitan per ridinda kombinajo el indiaj virinaj vestoj, felta vira capelo kaj nigraj botoj: siaopinie la plej taügaj atributoj de potenco.

Tiam la rigardo de Saima renkontis la avidemajn okulojn de Ruki. Si forklinis sian vizagon sub sian brakon kaj ridpepis.

Ruki eksaltis, sed pro subita konfuzigo rigidigis. Saima metis la siteion kun akvo sur la teron kaj levis siajn brakojn por nodi la hararon. Pro tiu movo la sarongo mallongigis, ec ne plu kovris la genuojn. La suba parto de la brunetaj fortikaj femuroj montrigis. Sian trunkon si tenis klinita malantaüen. Kiel plenmaturaj fruktoj Siaj mamoj tremis sur la svelta torso. Ordigante siajn harojn, si ree ridis. Pro varmega alfluo kovranta la tutan pensadon kaj scion de Ruki, li ec ne plu vidis sian vizagon: la delikatan rondan formon, la briletantajn nigrajn okulojn, la belajn brovojn, la etan nazon, la bu§on kun la belaj helrugaj lipoj...

Li vidis nur la lulan balancigon de siaj mamoj, la blankecon de siaj akraj dentoj, la delikatan arkon de §ia ventro.

§i provoke rigardis en liajn malklarajn okulojn kaj demandis:

„Eh? ... Cu vi estas novulo? De kie vi venas?"

Kiel birdo pepis sia voco.

Ruki nomis sian kampongon. Sin klinante, li prenis la siteion por porti gin.

Sluiten