Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V

Dek sep tagojn Ruki estis en la arbaro. Li nutris sin per sovagaj bananoj kaj karotoj. Ce mallumigo li kasiris al la diversaj logejaroj kaj cirkaüaj malajaj kampongoj kaj stelis de tie tiom da mangajoj, kiom li povis. Tiuj dek sep tagoj faris lin lerta stelisto kaj casisto. Lia vizago svelis pro la moskitpikoj. Lia kruro havis grandan vundon. Li estis malpura, cifona, sovagiginta. Dumtage, kasigante en la interkresko de lianoj, li rigardis al la kampo. Tie malproksime li vidis la klinitajn figurojn de la kulioj. Ili laboris, penegis pri tasko neniam finota kaj ciam rekomenciganta, kie gi cesis. La tontong malklare penetris al li, de fore, kiel sono rememora.

Nun ili devas mangi... sciis Ruki... Nun ili devas iri hejmen. Je la naüa ili devas ekdormi. Devi, ciam devi... Ne, li neniam iros returne. En la arbaro li estis pli felica, malgraü tio, ke li skrapvundis al si la haüton pro la dorna kano, malgraü tio, ke mordis lian korpon moskitoj kaj formikoj... Li estis libera ... Libera, kia li estis sian tutan vivon en Javo. Li dormis kiom li deziris kaj, vekiginte, li restis kusanta en la soleca kabano de la cinoj. Li kusis kun la manoj sub la kapo, same kiel antaüe, kiam li gardis la padion. Sed ci tie estis densaj foliaroj super li. La cielon li ne povis vidi, sed tio ne efektis al li.

En la traarbara kanaio li faris baretojn, kaptis cl gi

Sluiten