Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Do vi donis viajn infanojn al la Tuan?"

„Mi subskribis leteron. Li promesis al mi dometon, se mi faros tion ... Eble tio estas pli bona ..

Si montris malantaü sin.

„Jen la domo, kiun mi akiris. En gi estas ankoraü kelkaj ajoj liaj... lia capelo ... Mi estis ankoraü kelkajn jarojn mastrumistino ce alia Tuan, sed tiu estis ciam ebria. Tuan Donk estis bonulo. Mi havas portreton de li kun ambaü infanoj. Ili nun estas muite pli grandaj, eble ili tute ne plu similas la portreton ... Ili certe jam estas tute aliaj, kiaj mi ilin rememoras".

„Cu vi logas tute sola, Karminah?"

„Ho, ne! Kian imagon!"

Karminah ree ridis.

„Mi edzinigis. Mia edzo estas tajloro. Li faras badjojn kaj pantalonojn, ec iafoje porinfanajn vestojn ... Cu si estas via kunulino?"

Tio estis la unua parolo nerekte al Virio.

„Jes", diris Ruki, „si estas mia kunulino ... Virio ... Vi ja konas sin; ankaü si estis sur la sama sipo".

Karminah ree interfrapis siajn manojn.

„Jes, Virio!... Sed si ja havas infanon, cu?"

„Li jam estas viro", diris Virio kviete kaj digne. „Kulio li jam estas, elfluigisto".

Karminah balancis la kapon. Cu jam tiom da tempo pasis post ilia veno?

„Cu vi iam iros returne al Javo, Ruki?"

„Eble mi iam iros returne. Kiam mi havos monon, mi foriros. Kaj vi, Karminah?"

„Mi?" si demandis. Si kraketigis siajn fingrartikojn malrapide, po unu. Poste kun iom da rideto kaj iom levante la sultrojn, si diris:

Sluiten