Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ruki klinis sin, kaj jetis cendon sur la ranon. La turbeton oni turnis. Gi spinis, spinis,... falis ... La kupulon oni levis ... La serpento!

„Ular!"

Ruki ree klinis sin, kaj metis cendon sur linikrucigon. Fikse li aüskultis la spinadon.

Li havis ce si ankoraü naü cendojn. Per tiu mono li volis ludi. Lastafoje ludi. Postmorgaü li foriros. Se li malgajnos, li iros por dormi.

Li malgajnis.

Momenton li restis rigardanta.

„Cu vi ne plu ludos, Pa Ruki?"

Li ne tuj respondis.

„Postmorgaü mi foriros", li diris. Neniu aüskultis lin. La turbeto kusis turniginta sur la telero. Ree la rano.

Malrapide Ruki iris al sia ejo. Li staris antaü la dormobenko. Virio dormis. Si ne aüdis lin enveni. La lampo fulgis. Li malgrandigis la flameton. Senkonscie li faris tion; gi ja fulgis ciun nokton tiel, ke estigis pro tio larga nigra strio sur la brunaj tabuloj. Li klinis sin super la loko, kie li sciis la monon. Li prenis guldenon kaj kelkajn dekcendajn monerojn el la skatolo kaj reiris al la ludejo. Komence li metis la malgrandajn monerojn, poste la guldenon. Li malgajnis. Ankoraüfoje li iris al la ejo. Sanceliga li staris kun la skatolo en la manoj. Eta ekpenso trairis lian cerbon, ke pli bone estos ekdormi... Sed li ja ne povis dormi... Tiom muite da vocoj aüdigis ... kaj la gamelan ... Li prenis du monerojn du-kaj-duonguldenajn kaj unu guldenon da malgrandaj moneroj. Li preskaü ne sciis, kiom li prenis. Rapide li formetis la skatolon. Li volis ludi sur alia mato ... Li ne plu metos sur la ranon. La rano ne estas bonsanca al li. Li elektos la

Sluiten