Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Cesar Cui."

„Modeste Moussorgsky."

„Aangenaam."

„Zéér aangenaam."

„Nu is het heele leger bijeen," lacht Borodin. „Alleen de kanonnen ontbreken nog."

„Sssst," sist een oude stem. Het is de generaal buiten dienst, Dargomyshky, den vader van den rijken meneer, die aldus het jonge leger tot stilte maant. Balakirew gaat spelen.

Moussorgsky's monocle valt geruischloos uit zijn oog. Er rinkelt nog iets flauwtjes aan Cui's krijgshaftige uitrusting.

Borodin kucht met beheerschten nadruk, als wilde hij zeggen:

„Milij, we luisteren."

De generaal-buiten-dienst Dargomyshky leunt met een zoo grimmig vastberaden gezicht achterover in zijn pontificalen leunstoel, als zag hij Napoleon vluchten op een muilezel.

Balakirew speelde een kwartet van Beethoven met twee handen op één vleugel.

Hij speelde een symphonie van Schumann, maar brak middenin af, om de Hebriden-ouverture van Mendelssohn in te zetten en besloot met een fantasie op motieven van Glinka, welke den heelen salon tot daverende geestdrift wekte.

Sluiten