Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noodlot. Twee korte armen hielden zich aan de rots-wand vast en steunden het lichaam aan de achterkant. Inderdaad waren er nog genoeg andere grijpers over!

Snel als een lichtstraal schoot een vangarm van de octopus vooruit, en omstrengelde den nieuwen vijand. Het monster had nu te maken met twee tegenstanders, die voor hun leven vochten.

Het laatste wat ik zag, was een donkere wolk, welke de worstelende groep aan mijn wijd gesperde ogen onttrok. Ik had nog even een indruk van Manoe’s mes, dat twee, driemaal bliksemend toestak. Dan leek het, alsof een donkere nacht over de zon-verlichte zeebodem en de bonte koraalwand trok.

En terwijl mijn hersenen me nog martelden, hoe ik daar beneden hulp zou kunnen bieden, plaste er iets naast de boot. Ik zag Manoe’s hoofd boven water komen. Bloed vloeide uit neus en oren.

„Vlug!” zeiden z’n lippen. En ik zag, dat hij moeite deed, een slap lichaam boven water te trekken. Onmiddellijk greep ik Tetoea. Dan sjorde ik ook den uitgeputten Manoe in het bootje.

Tetoea, uitgestrekt op de bodem van de kanoe, ademde niet meer. Het leek een dode. Het was bijna onmogelijk, in het ranke bootje de ademhalings-middelen op hem toe te passen. Maar toch deed ik wat ik doen moest. En na enkele minuten opende de zwarte reus reeds z’n ogen.

„Apae!” slaakte Manoe z’n wilde kreet: „hij leeft!”

Toen sprong hij weer over boord.

„Apaka! ik wil zijn hart eten!”

En hij verdween in het inkt-zwarte water.

♦ *

*

Ditmaal kon ik den duiker beter helpen. Ik begreep, dat hij met zijn mes de octopus dodelijk getroffen moest hebben. Later bleek, dat een van zijn bliksemsnelle messteken het zeemonster in het oog getroffen had, en dat het beest toen meteen de vangarmen had teruggetrokken. Doch Manoe begeerde wraak!

Ik liet twee stevige lijnen vieren, voorzien van zware ijzeren haken. Wat er onder water gebeurde was niet meer te zien. Maar

Sluiten