Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid slecht maakt. Hij zou er niet zo uitzien, wanneer hij een ijverige leerling en een jongen met een hart was!” — „Maar hij is ziek! — riep de moeder uit. — „Dat kan mij niet meer schelen! — antwoordde zijn vader. Deze woorden troffen den armen jongen als een messteek in het hart. Dus dat kon hij zich niet meer aantrekken! En dit zei zijn vader, die eens gebeefd had, wanneer hij slechts hoestte. Hij hield dus niet meer van hem, daar was geen

twijfel aan, hij was dood voor het hart van zijn vader! ,0 neen,

lieve vader!” zei het land toen bij zich-zelven, terwijl het hart hem van droefheid ineenkromp, „nu is het werkelijk de laatste nacht geweest; ik kan zonder uw liefde niet leven, ik zal u niet meer bedriegen, ik zal als vroeger gaan leren, er gebeure wat wil, als u maar weer van mij houdt, lieve, arme vader! O, deze keer ben ik wel zeker van mijn voornemen. —

Maar toch stond hij die nacht weer op, en deed dit meer uit gewoonte, dan om een andere beweegreden; en toen hij was opgestaan, wilde hij nog eens gedurende enige minuten in de stilte van de nacht, voor de laatste maal het kamertje terugzien, waar hij stilletjes had zitten werken; hij wilde vaarwel zeggen aan de plaats, waar hij zo dikwijls met een tevreden en opgeruimd hart vertoefd had. En toen hij zich weer voor het tafeltje bevond, waarboven het licht brandde, en de witte kaartjes zag liggen, waarop hij nu nooit meer de namen en adressen, die hij uit het hoofd kende, zou schrijven, werd hij door een groote droefheid aangegrepen, en met een onstuimige beweging greep hij naar de pen, om het gewone werk weer te beginnen. Maar door de hand uit te strekken had hij tegen een boek gestoten, en het boek viel. Zijn hart stond stil. Als zijn vader eens wakker werd! Zeker zou hij hem niet betrappen bij het begaan van een slechte daad! hij was immers vast besloten

hem alles te zeggen, en toch met schrik dacht hij aan het

geluid der naderende voetstappen in de duisternis — aan het ogenblik dat men hem op dit uur, in deze stilte, zou overvallen, — aan de ontsteltenis van zijn moeder, die wakker zou worden — aan de mogelijkheid dat zijn vader bij de ontdekking zich tegenover hem beschaamd zou voelen.... dit alles deed hem bijna

Sluiten