Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar oom! u begrijpt toch wel, dat—”

„Houd je mond, wil je? Spreek, als je gevraagd wordt.”

„Maar het is.... ik meen toch dat —” Ik stond op, om meer

klem aan mijn woorden te geven.

„Zitten!” bulderde hij. „Zitten! Laat me eerst uitspreken. Ik heb woest ’t land aan al die pillen en lapzalvers, ik wou, dat ik ze jandorie! met één slag, zoals dit theekopje, kon nekken.

„Maar ik begrijp niet —

„Hoe ik eigenlijk hier kom, hè ?” zei oom Bulder, kalmer wordend.

Hij stond vlak voor mij met de beide hemden op zijn stok geleund, en zijn lange witte sik bewoog zich zenuwachtig op en neer.

„Laat ik u toch een stoel geven, oom! Men praat veel gemakkelijker, wanneer men

„Ik wil niet zitten, zeg ik je! — ’k Ga zo weinig mogelijk zitten, ik ben altijd in beweging; dat is om de scharnieren lenig te houden. Als ik zit, kan ik niet weer op; dat hebben me die satanse dokters ....”

„Is u dan ook rheumatisch?” waagde ik te vragen.

„Denk je, dat ik anders hier zou zijn? Sakkerju! dat is de enige reden waarom ik je opzoek. Anders kon jij net als ieder ander voor mijn part naar den —

„Maar oom!”

„Zwijg! Je weet, dat ik al z’n leven met je vader kwade vrinden ben geweest; dat was zijn schuld. ’tWas een beste kerel, je vader, daar zeg ik niets van, maar een stijfkop! — Ik ben ook een stijfkop zie je! ’k Heb Fries bloed, en als ik gelijk heb, dan heb ik gelijk. Jouw vader had een stuk land, dat aan mijn buitentje grensde, en dat wou hij mij niet verkopen. „Hem”, zei ik tegen hem, „je zult het me verkopen, en als je het mij niet verkoopt, dan sla ik je je hersens in en ik onterf je. Geen cent zul-je hebben. ’ — Je vader lachte; toen werd ik hels: ik laat me niet uitlachen, door niemand. — Ik presenteerde hem een pak slaag; daar was hij niet bang voor, zei hij, lachte weer en keek me uitdagend aan. — Hij dacht misschien dat ik bang voor hem zou worden. Ik en bang! k Ben nog nooit bang geweest Hem! ja toch: voor mijn wijf, daarvoor was

Sluiten