Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eigen verzetje drijft hij vrouwen de onrust in. Wie kan weten, hoe graag zoo'n man dat doet?

Ze overlei, dat ze in staat zou zijn, al het mannenvolk te verachten, om wat degenen ervan die zij kende, alzoo hadden bedreven. Maar dat kan ze niet; omdat ze doorloopend aangezet wordt, die ontrouwen in de oogen te kijken, fel te kijken, zoekende naar ware genegenheid. Om daarmede te vullen den nood van haar bestaan: een vrouwenleven van louter doelloosheid.

Maar zoo doelloos was haar leven niet, of 't werd zoolang het werkendag was, gevuld door de bedrijvigheid, waarvoor ze hart had. En ze heeft er wild van genoten, dat Gert Borsten naar haar werf gebracht heeft een Kielsche zeeklipper, een hoog zeewaard wit schip, dat graniet gevaren heeft uit Noorwegen. Haar eerste zeeschip, dat nabij Cocksdorp op de Eyerlandsche gronden geslagen was met Westerstorm. Veel schade had die motorklipper, vooral in huid, spanten en wegeringen aan bakboordzijde, want het had kwaad slagzij gemaakt. Zelfs was het mangat van de kimknie midscheeps ingedrukt; of de zee ook machtig is. Dit was pas een reparatie naar haar hart en het trof, dat haar nieuwe teekenaar jaren lang in de loggerbouw had gewerkt. Dat soort karwei had dus geen enkel geheim voor hem. Hij heeft haar helpen besommen en heeft er werkteekeningen voor gemaakt, zoo bekwaam als ze nog nooit gezien had. En toen de zeeklipper weer te water lag, was ze danig trotsch op hetgeen de Kroonprinces onder haar bewind gepresteerd had. Ook de Duitsche kaptein was voldaan en al kon ze hem bijkans niet verstaan, toch heeft ze deugd aan zijn woorden beleefd. Nog een week bleef die trotsche witte vogel voor den wal, want de reparatie aan brug en hekwerk vorderde dat. Dat schip heeft ze wèl nageoogd, toen het op Gouderak aan verdween. Naast haar stond Marius, die niet minder voldaan was en verder was daar die teekenaar.

Sluiten