Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

draaibank. Ook het handgereedsehap had veel geleden en 't meeste vroeg dringend om vernieuwing. Omdat de zuiggas-installatie duur bleek in 't gebruik, deed ze die over en kocht ze electro-motoren als drijfkracht.

En nu alleen nog maar het werk, dacht Cato, toen alles zoover in de pinnen stak. Ze was moei. Het heugt haar niet, dat ze ooit zoo moei was geweest, als in die wilde weken, voor haar huwelijk. En Leendert Streefkerk heeft dat niet bemerkt. Hij reisde als een postpaard tusschen Ede en Ridderkerk op en neer, ieder vrij uur uitbuitend en liet haar gansch de vrije hand met hetgeen zij bedisselde. Dat had ze zoo ook opgevorderd, maar 't was dan ook haar geld, waarmee ze schipperde. Maar des avonds, als ze op haar kamer bij de weduwvrouw over de papieren zat en rekende, gebeurde het, dat hij haar eindelijk het potlood uit de handen nam en haar naar zich toe trok.

„Cato, meid je kunt toch niet eeuwig aan 't bedrijf denken. Denk je nou nooit eens aan mij?"

„Ook wel eens," zei ze met afwezige stem: „je komt nou gauw vrij, Leendert en dan ga je een duzendtonner teekenen. Daar beginnen we mee."

„We beginnen met te trouwen!"

„Nou ja, natuurlijk."

„Voor jou komt dat er alleen maar bij, Cato."

„En voor jou? Is dat voor jou het belangrijkste?"

„Het voornaamste. Eerst jij, Cato en dan pas de werf."

„Hoe denk je, dat ik de werf noem?"

„Wel.... de werf heeft een naam."

„Nee, Leendert; op de Ruigenhil is de laatste jaren niet veel soeps verwerkt. Nieuwe heeren, nieuwe namen. Ik noem de werf Scheepswerf het Boegbeeld."

„Het Boegbeeld? Er bestaan vandaag den dag geen boegbeelden meer. Ze zullen denken, dat we galjoenen voor 't scheepsvaartmuseum bouwen. Ben je zóó gehecht aan dat onnoozel stuk hout?"

„Leendert Streefkerk, hou daar je bek over! Blijf daar af! Het Boegbeeld zoo heet de werf, en daarmee uit."

Sluiten