Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schipper alleen achter in het roestige ruim van de Anne Christine. Bart liep kalm haar werf eens over, kwam onder de kraan te staan, waar hij het beeld van z'n voorouders nog eens aankeek en trok weer naar zijn woning. Daar voer de Semper Avanti af, ze zag het en nu pas had ze rust. De rust die het rusteloos werken in dit rauwe getij haar bood.

In Mei was de Anne Christine zoover gevorderd, dat de stapelloop kon plaats vinden; dat was een maand binnen den termijn. Ze telefoneerde naar de Maatschappij en daags daarna kwam de procuratiehouder, om de regeling te treffen. Ze beloofde te zorgen voor een kleine tribune met platform — gelduitgeverij voor niks, alleen maar voor de poeha — en op afgesproken uur en dag verschenen de heeren met heurlui dames. Toen bleek, dat op Het Boegbeeld geen champagne voorhanden was; ze had gemeend dat die deftige lui zulken deftigen drank eigens wel zouden hebben meegebracht. Zij van haar kant had toch ook voor alles gezorgd. De keggen waren aangeslagen en 't vrachtbootje lag vrij op de goot. De onderstopping van kimblokken kon maar weggeslagenworden en de schoren stonden gekant. De sleden waren goed getuigd en gezeept.... het spul kon beginnen. De kiel lag hoog genoeg, dat ze de klink niet hoefde in te graven. Maar de stapelloop had toch een half uur later plaats dan de afspraak was; toen eerst was de champagne aanwezig.

Een dametje in een fleurig zomersch mantelcostume sloeg het hamertje neer. De klink was los, daar gleed de Anne Christine de Noord in. Heel haar wezen beefde, toen ze de romp duiken en zich weer heffen zag. Zouden alle vangkettingen het houden? Of zou haar schuit op de Waalsche Havenkaai loopen? Ze hoorde schuren, zag kettingen boven water scheren en ze werden aangetrokken, ja.... daar lag de Anne Christine al in de boeien midden op het vaarwater: alles was naar den eisch verloopen. Ze had het er warm van. En de felicitatie van den directeur der Maatschappij en dat andere deftige volk hoorde ze aan, met

Sluiten