Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar duikelen haar berekeningen, haar vooruitzichten. Alles gaat anders worden; haar heele levenslijn krijgt een buiging in een richting, die ze niet gewild ooit heeft en nog minder verwacht. Ai, daar leeft een leven onder haar hart, ze voelt het nu toch wezenlijk.

Ze voelt het, maar gelooft het niet. Het kan zoo niet zijn, want het mag zoo niet zijn. Heeft ze soms wat gegeten, vandaag op dat diner, of gisteren misschien thuis, iets wat haar kwalijk ligt ? Ja, het zal een bezwaarde maag zijn en daarom is ze ook zoo misselijk. En daarom davert het zoo in haar hoofd.... maar waarom trampelt het leven in haar lichaam?

Ze valt van twijfel in twijfel. Ineens krijgt ze 't besef, dat ze dit zelfde krieuwelige gevoel, maar dan veel zwakker, al eenige dagen heeft waargenomen en dat ze al wekenlang moei was van niets, 's morgens suf en met branderige maag en dat ze 's avonds al wekenlang met een plof in slaap viel, zoodra zij zich te rusten had neergelegd. Is dat zwanger zijn? Of wat is het dan?

Zal ze nu dadelijk naar een dokter gaan of eerst nog wat wachten? O, schrikkelijk.... dat te moeten vertellen aan een dokter, aan een man. Aan een vreemde. Zoolang 't haar heugt heeft nog nooit een dokter haar beroerd. Zal ze nu voor zoo'n man komen te staan en hem alles moeten openbaren, zij een vrouw van bekant drie en veertig jaar? Maar dat is 't zwaarste niet; zwaarder weegt haar het onverwachte feit zelve. Ze heeft eens een vrouw van bijna vijftig hooren zeggen: ik dacht al aan m'n kist, en nu moet ik weer aan een wieg denken.... maar die vrouw had meer kinderen gehad. Erger nog is het voor haar, die van merkelijzer wel, van luiers geen bescheid weet.

Sluiten