Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet alle belanghebbenden zich dien ochtend al hadden kunnen vrij maken, dan had ze eerder geweten, waar ze aan toe was. En was het dien dag nog niet genoeg, dat ze schimmen zag van ondergang.... moest ze nog meer gepijnigd worden? Uit Rotterdam kwam bericht van sterke daling der staalprijzen. Gerechtigheid.... ze had plaat en profiel in koop voor zes vrachtbooten en dit keer geen notedoppen, gelijk de bootjes die ze op Het Boegbeeld had gebouwd. De contracten lagen geteekend tegen prix fixe. En natuurlijk had de andere contractant zich ook al op termijn gedekt. Schoone boodschap had ze straks over te brengen aan de anderen.

Ze nam haar potlood, maar beefde te veel om letters te kunnen produceeren. Idioot gevoel, geen meester te zijn van je vingers. Kon ze er maar om lachen. Kon ze haar kop nu maar in den nek gooien en lachen, lachen, om alles. Lachen om de stomme ongewisse dingen van den handel, lachen om ingeslagen verwachtingen, lachen om niet te huilen. Maar ze kon niets, ze kon nog geen potlood vasthouden.

En toch, vóór drie uur moest ze gecijferd hebben, 't Is toch zaak, dat ze de vergadering koelberaden voor oogen zet, wat er precies op de cent na als 't kan, aan scherven ligt. Vervloekt! Waarom moest precies dit jaar de vrede uitbreken. Erger dan oorlog is zulk een vrede. Huizen vallen in puin, degelijk gefundeerde bedrijven worden locht als wind.

Ze gaat haar klamme handen afkoelen onder 't fonteintje, tot ze verwacht dat ze niet meer beven. En nu gaat het ook. Schrikkelijk.... wat verschijnen daar cijfers. Bij wat ze omtrent het deficit van de O.A.I.M. weet, hoeft ze niet meer dan 20 % van den kieltermijn te verwachten, of, als ze de heele vordering, of de contractschade inbrengen, niet meer dan 8 of 9 %. Maar op het materiaal heeft ze al zeven ton rauwkoop. Hoe is 't denkbaar.... in enkele weken zeven ton. Is dan nog mogelijkheid om zaken te drijven voorhanden? En zijn we, met wat de prijzen betreft,

Sluiten