Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij alles gevonden had om 't later weer af te moeten geven. Eigenlijk had hij, na veertig jaren zwervens, weer naar Amsterdam willen trekken, maar verder dan tot Antwerpen is hij niet gekomen. En daar scharrelt hij nu z'n kost op met een mars met knutselige koopwaar, in de dorpen langs de Schelde. Hij heeft maar weinig behoeften en verdient heel gauw genoeg naar zijn zin. Dan blijft hij liever thuis, wachtend tot het geldje weer bijna op is. Aio Henkie opnieuw naar den grossier trekt, geeft hij daar precies zijn laatste centime af.... dan zien ze hem in 't kosthuis weer eenige dagen niet. En dan is dat kosthuis somberder en donkerder voor Cato, want Anne Christine mist haar speelgenoot. Zoo is dat: een oud kromgegroeid mannetje dat naar tabak ruikt, is met haar kind een kind. Hij draaft met haar door de open douaneloodsen, laat haar paard rijden op zijn hoog schriel rugje, zet haar op machtige balen koopwaar uit Argentiniƫ of uit de Levant, leert haar praten, spelen, lachen, leven. En, Cato weet het toch, Henkie spaart uit op z'n pruimtabak om rooie zure ballen te koopen voor Anne Christine, die hij plechtig voluit bij haar scheepsnaam noemt. Ja, hij is met haar naar de kermis geweest en ze hebben in een paardenmolen gezeten. Doodmoe en hijgend komt Henkie soms terug met zijn kleine vriendin, dan lacht het pierig dunne ventje om 't onnoozele feit, dat zoo'n klein ding nog sterker is dan hij. Nu is hij weer jong. En dat wat allemaal gepasseerd is in Frankrijk.... was 't misschien geen booze droom?

De menschen in 't kosthuis zien Henkie nooit meer zat. En hij laat zich tegenwoordig eens per week scheren. En hij heeft een nieuwe pet op. En, en, en.... ja, Henkie Blauwers wordt opnieuw jong. Overdag trekt hij er op uit met Anne Christine, 's avonds zit hij aan zijn pijpje te trekken naast Cato, want dan slaapt het kind. Nooit kruipt hij in zijn slaapstee, voor die vrouw van haar kantoorpand terug is. Beneden is 't dan nog vol van menschengerucht in alderhande talen, maar de eetkamer, waar hij haar altijd treft is verlaten. Dan gaat die vrouw nog even aan het raam

Sluiten