Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en vermoeiende langdradigheid voor gevolg had, is duidelijk. Hij merkte het wel en trachtte zich te rechtvaardigen. Een andere keer toonde men zich ontevreden daarover, dat hij dikwijls in dezelfde rede over drie of vier gans verschillende onderwerpen sprak. Chrysostomus verklaarde: de leraar is als een medicus, die lieden met verschillende ziekten genezen moet. Zoals nu een goede arts niet alle zieken met eenzelfde medicijn behandelt, maar een ieder voorschrijft degene die hem past, zo moet ook de prediker zijn toehoorders allerhande voorschriften geven, opdat ze allen — dronkaards, toornigen, hoogmoedigen, nijdigaards, onkuisaards — met een passend geneesmiddel naar huis keren.

Denk niet dat deze spreekwijze geaffecteerd is of berekend op effect. Hier is niet eens een zweem van onoprechtheid of geveinsdheid. Hier is aan het woord: de edelmoedige weldoener, de apostel vol toewijding, de bekeerder der zielen, de vader van zijn volk. Hier ten slotte is aan het woord een redenaar bij Gods genade wiens ongekunstelde voordracht meer weg heeft van een gloed-volle, levendige en fijne improvisatie dan van een tot in de puntjes geordende en afgewerkte kunst. En dat moeten wij niet betreuren want met zijn bewonderenswaardig improvisatie-talent heeft Chrysostomus in de kunst der gewijde welsprekendheid misschien de hoogstmogelijke volkomenheid bereikt. Als litterair werk draagt het de sporen van een improvisatie; de voordracht werd voorbereid wat de gedachten en het plan betreft, maar hij veranderde ze

Sluiten