Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en in Zijn diepste vernedering is Jezus alleen. Wat wij noemden, zijn alleen nog maar de dingen van den buitenkant. Maar daar waar wij een blik kunnen werpen in de diepten van Zijn ziel, is zij alleen, hopeloos eenzaam. De verheerlijking op den berg is de vreugde van den Heer: daar doorleeft Hij de volle gemeenschap des Vaders, de opperste blijdschap in God. De drie uitverkorenen, die met Hem zijn, staren verbaasd en zonder begrip. En straks in den hof der olijven is het de angst en verbrijzeling van Zijn ziel: mijn ziel is geheel bedroefd tot den dood toe. Maar er is er niet één, die met Hem waken kan.

Wij ook willen met Jezus gaan, met Hem strijden, met Hem leven. Maar wij kunnen noch Zijn angst noch Zijn blijdschap deelen. Hij is eenzaam. Wij zijn energiek en willen tenten bouwen. Of wij zijn slap en willen slapen. Wij laten Hem alleen.

Dan komt het kruis. En nu laat ook God Hem alleen. De opperste eenzaamheid wordt hier, op Golgotha beleefd. Daar hangt een mensch tusschen hemel en aarde. En Hij hangt in het ledig. Niets is er meer om Hem heen. Hij is alleen, zooals nog nooit iemand alleen geweest is. De gemeenschap des Vaders, die Hem droeg door de eenzaamheid van Zijn gansche leven, wijkt van Hem. Hij was een hemelburger, verdwaald op aarde. Nu is Hij ook geen hemelburger meer. Hij hoort nergens thuis. Hij was Gods Zoon temidden van de kinderen der menschen. Nu is Hij een verworpen menschenkind dat den hemel gesloten vindt. Dit is de hel.

En wij staan aan het kruis en hooren zijn schreeuw van vertwijfeling. Als God Hem verlaat, hoe zal Hij ons bereiken? Ons, die eenzaam zijn en tasten naar elkanders handen? tasten naar Zijn hand? Dan zien wij in de duis-

Sluiten