Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een tafeltje, en zij had hem reeds herkend eer hij haar zag. Gewild onverschillig zette hij zich aan een tafeltje in een hoek, en verdiepte zich schijnbaar in zijn lectuur; doch telkens wanneer hij een blad omsloeg, keek hij tersluiks even naar het meisje.

Zij danste nu met een jongmensch, dat zooeven, met zijn ellebogen op den rand, tegen de bar geleund had gestaan. Toen haar blik voor de eerste maal dien van den dokter ontmoette, knikte zij even, en glimlachte met zóóveel charme, dat het hem als dronken maakte. Doch verder gedroeg zij zich alsof er geen dokter Bakowski in de zaal aanwezig was. Tijdens het dansen gleed zij enkele malen vlak langs hem heen, en de luchtstrooming, welke haar beweging veroorzaakte, streek hem langs zijn gezicht en deed hem huiveren. Het bloed golfde hem naar het hoofd; Al zijn spieren trilden. Hij moest zijn kin op zijn hand steunen om het klapperen van zijn tanden te onderdrukken.

Na den dans keerde zij, alleen, naar haar tafeltje terug. Hij wilde opstaan om zich bij haar te voegen; doch zijn knieën knikten, en hij wist, dat het hem onmogelijk zou zijn, gewoon te loopen, en dat hij als een beschonkene zou wankelen. Een wil, sterker dan de zijne, dwong hem haar te wenken, en hij noodigde haar uit een glas met hem te komen drinken.

Janine zette zich op de bank naast hem. Aangezien de tafel slechts smal en de zaal vol was, zaten zij gedrongen, dicht tegen elkander. Na een oogenblik veranderde zij van

Sluiten