Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in een dergelijk banaal gebeuren te laten onder gaan. Hij zou in staat geweest zijn, haar voor te stellen naar het Gare de Lyon te rijden en den eersten den besten trein te nemen naar Italië. Het voorstel enkele oogenblikken ergens in tête a tête door te brengen, wilde hem met geen mogelijkheid over de lippen. Derhalve noemde hij haar een zeer in trek zijnde dancing in de rue Pigalle. Zij aanvaardde het denkbeeld onmiddellijk, zonder van eenige verwondering blijk te geven, — en

volgde hem als een goed afgerichte hond.

* *

*

Den volgenden ochtend zond hij Janine een gramofoon-plaat waarop Lucienne Boyer „Attends!" zong van Jean Lenoir, — tegelijk met enkele roode rozen, en zijn visitekaartje ....

Dien avond was zij niet vrij. Toen hij de zaal binnentrad, zag hij haar in gezelschap van een goed gekleed jongmensch, geen gigolo zooals haar danseur van den vorigen avond. Waarschijnlijk een buitenlander, oordeelde hij. Zij scheen zich te vermaken. Herhaaldelijk wendde zij den blik naar haar danseur, en één keer legde zij even, als een verliefd poesje, haar hoofd op diens schouder. En hoewel de jongeman een prettigen indruk maakte — of misschien juist daarom — voelde Bakowski iets als haat tegen hem. Hij was aan een felle jaloersheid ten prooi, toen Janine, onder het dansen,

Sluiten