Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Janine zette zich naast hem, en hij begreep, dat het oogenblik gekomen was om eens ernstig te praten. De omgeving leende zich echter niet bijster daartoe, en bovendien voelde hij zich verlegen. Klaarblijkelijk moest hij nog alles leeren van de gebruiken en gedragingen in het wereldje van deze verrukkelijke jonge vrouw, wier gebaren, en houdingen en woorden zonder uitzondering zooiets ongedwongens en natuurlijks hadden.

— Wel? .... begon hij aarzelend, uw vriend is vei trokken?

— Ja. Vanmorgen.

— Ver weg?

— Naar Roemenië. Hij is officier in het Roemeensche leger, en hij heeft hier eenigen tijd aan de Hoogere Krijgsschool gestudeerd. We zijn twee maanden lang samen geweest.

Een stilte .... Er brandde den dokter een vraag op de tong, maar hij durfde deze niet uitspreken. Ten slotte besloot hij den knoop door te hakken.

— Hield je van hem?

Een oogenblik was het hem of zijn hart stilstond; en onwillekeurig hield hij den adem in.

— Het was een aardige jongen, hij hield veel van me.

— Waarom is hij dan vertrokken, als hij veel van je hield ?

De vraag moest een vreemden indruk op haar maken. Zij had zichzelf die vraag nooit voorgelegd. En glimlachend antwoordde zij :

De Ziekte die Liefde heet 3

Sluiten