Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zweem van hinderlijke ijdelheid. Daarom zag hij er niet tegen op, de jonge vrouw te ontmoeten van wie hij niets anders kende dan het gelaat, de kleeren en het hondje. Hij zou het prettig gevonden hebben te vernemen, dat zij vrij was, en in gedachten mat hij zich reeds met zijn vader in een eerlijke concurrentie. Zeker, hij zou er wel voor zorgen, dat het geen serieuze verhouding werd, maar een gewaagde flirt trok hem aan. Hij kende zijn kracht op dat terrein; zijn gemakkelijke veroveringen in Zwitserland en elders waren er even zoovele bewijzen van. En, wanneer hij eenmaal zoo ver was, dat de jonge vrouw hem zou vragen waarmede zij hem werkelijk een genoegen kon doen, dan zou hij met groote voldoening van haar eischen, dat zij dokter Bakowski met rust liet. . . !

Doch de trein rolde voort, en voerde hen verder en verder van Parijs weg.

De frissche wind, die door het open raam naar binnen woei, streek langs zijn gezicht, speelde met zijn haar, en voerde den fijnen geur der velden met zich. Het bracht den jongeman weer min of meer in zijn evenwicht, en zijn geest wroette niet langer in allerlei romantische verwikkelingen. Henry keek zijn moeder aan, zoo goed, zoo rustig, en zoo oprecht; hij wierp een blik op zijn vader, voor wien hij een hartelijke vriendschap voelde, met eenig medelijden vermengd; op zijn beide zusjes, lief en onschuldig als de engeltjes op een schilderij van Murillo. Het vertrek uit de koortsige, driftende stad ving reeds aan, den band tusschen de leden van het gezin

Sluiten