Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ben. Als ik zéker wist hem gelukkig te kunnen maken, zou ik waarschijnlijk niet aarzelen zijn vrouw te worden. Maar, — zélfs mijn eigen geluk buiten beschouwing gelaten, — ik zou hem voor niets ter wereld ongelukkig willen zien; en ik vrees, dat hij nog rampzaliger zou zijn dan nu ... . Misschien later, over enkele jaren, als ik genoeg heb van dancings en cabaretjes, als er niet meer zooveel vrienden om me heen dwarrelen, en ik nog altijd niet „den schoonen prins" heb ontmoet, .... misschien dat ik dan, min of meer blasée van alles, met hem zou trouwen, als hij dan tenminste nog wil; en misschien dat we nog een tijd van geluk zouden kennen. Maar op het oogenblik, nee ! nee ! en nogmaals nee! . . .

Haar moeder keek haar diep in de oogen.

— Je hebt, zooals alle meisjes van je leeftijd : nooit haast. Misschien heb je gelijk : je hebt heel een leven

vóór je, zooals je zegt Maar, ik heb het mijne min

of meer vergald, omdat ik te lang gewacht heb, en het buitengewone zocht. Op mijn leeftijd heeft men méér haast.... Van al de beweegredenen, die je aanvoert, zijn er slechts twee steekhoudend : je houdt niet van hem — of liever : je houdt niet genoeg van hem — en het verschil in leeftijd.

— Dat zijn er in ieder geval twee teveel.

— Zeker, je hebt gelijk .... Maar .... in dat geval, kindlief, zou het, geloof ik, eerlijker zijn als je het hem zei.

— Dat heb ik gedaan. Meer dan ééns. - Hij is er tevreden mee.

Sluiten