Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Het leven is schoon!

Dat was voldoende om het onweer te ontketenen.

— Het leven is een ongerijmdheid, iets kwaadaardigs, een kwelling! riep de dokter uit. En terwijl hij zich tot madame Bannalec wendde, vroeg hij :

— Wat is uw indruk, mevrouw? .... Is u tenslotte ook niet tot de overtuiging gekomen, dat het leven niet waard is geleefd te worden?

Zonder zich te storen aan de tegenwoordigheid van den schipper, zette hij zich naast de moeder zijner vriendin, en terwijl hij zijn hoofd tegen haar schouder legde, mompelde hij :

— Als u eens wist, mevrouw, hoe diep en diep ongelukkig ik ben ! Ik heb Anne lief, ik koester jegens haar een grenzenlooze vereering, en ik heb er het recht niet toe. Maar ik kan er geen afstand van doen. Ik kan die liefde niet uit mijn hart rukken ! Onmogelijk !

Hij snikte.

— Waarom zoudt u niet het recht hebben van haar te houden? vroeg zij zacht.

— Omdat ik over enkele jaren met het leven zal hebben afgedaan; terwijl zij, .... zij staat nog slechts op den drempel.... Omdat ik haar met mijn liefde verveel en haar het leven verzwaar .... Omdat deze liefde mij doodt, langzaam, met een verfijnde marteling .... Wat heb ik gedaan om een dergelijk lot te verdienen? .... Het lijkt of er een vloek op mijn leven rust! Ik sleep een lichaam en een ziel mee, die schreeuwen om haar, zonder

Sluiten