Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ziet u wel, riep madame Bannalec uit, terwijl zij dreigend den vinger ophief, als een onderwijzeres die een ondeugend jongetje berispt, daar wankelt u reeds ! U moet niet zeggen : Ik zal doen wat in mijn vermogen ligt. U moet zeggen : Ik zal doen ! Geloof me, het is slechts een kwestie van willen. Wanneer de wil maar sterk genoeg is, kan men alles volbrengen. Maar u moet niet iets willen en tegelijkertijd een achterdeurtje open houden . . . . U moet doen als een vliegenier, die met de parachuut op den rug blindelings uit het brandende vliegtuig springt. Uw vliegtuig brandt ! U moet, u muet eruit springen ! . . . . Ik hoop spoedig nader van u te hooren, en vooral, dat u gedaan hebt wat ik u heb aangeraden. Natuurlijk heel en heel veel dank voor dit verrukkelijke uitstapje .... Tot ziens, dokter.

De trein zette zich in beweging. Eerst nu voelde madame Bannalec hoe vermoeid zij was. Zij sloot de oogen, en leunde achterover tegen de kussens. Ook zij mocht niet wankelen; zij evenmin ! Thans wachtte haar een nog moeilijker taak: zij moest Yvonne redden; — Yvonne

dat andere ongelukkige kind ....

* *

*

Zondag 11 Augustus ging de jonge Bakowski met zijn vriend op de fiets naar Rosporden, een klein plaatsje op een tiental kilometers afstand van Concarneau, om het „Pardon" mee te maken, dat dien dag daar zou plaats hebben.

Sluiten