Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Inderdaad bleek het gezelschap in het park van het kasteel uitstekend. Men zag er de kleederdrachten uit de omgeving, maar dit waren de kostbare, de origineele antieke kostuums. Lorient had een groep jonge marineofficieren afgevaardigd. De beide meisjes waren omringd van danseurs en misten geen enkelen dans.

Niettemin flirtte Henry er dapper op los. Janine amuseerde zich met hem. Hij was voor haar niet veel méér dan een kind; doch hij bleek een geestig causeur, en in zijn lachende oogen gloeide een vonk van stilzwijgende verstandhouding. Zij kon hem niets weigeren.

's Middags reeds, in het dal van Elliant, waar zij met hun vieren op het gras gezeten hadden, had Henry druk met haar gepraat, op een manier die haar tegelijkertijd hinderde en bekoorde door een zekere eigengereidheid. Hij had onverwachts haar hand gevat, bewerend dat hij in de lijnen van de hand kon lezen; en inderdaad had hij haar dingen gezegd van een verbluffende nauwkeurigheid.

— U hebt een massa vrienden, had hij gezegd op een toon van volmaakten ernst. En onder hen neemt een man van de wetenschap een voorname plaats in; hij is aanzienlijk ouder dan u en hij stelt vermoedelijk veel belang in u.

Hij talmde even, en zij liet zich ontvallen :

— Dat is zoo.

— Ik zou zeggen, dat het een dokter is, een medicus. Hij maakt u zwaar het hof; maar wees op uw hoede . . . . U kunt van hem slechts ongeluk verwachten .... Houdt u van hem?

Sluiten