Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leven, iets waaraan hij zich maar niet kon wennen — doch ook, en dit vooral, omdat hij begreep, dat zij evenmin gelukkig was. Wel had hij de les van madame Bannalec in practijk gebracht: „Hebt u zich er ooit rekenschap van gegeven welke voldoening erin besloten ligt wanneer men tevreden kan zijn over zichzelf?" Als hij zijn geweten onderzocht, dan kon hij naar waarheid zeggen, dat hij recht had op die voldoening. Hij leidde nu een kalm en regelmatig leven. Na de herfststormen zag hij, soms zelfs als een uitkomst, de rust van den winter tegemoet.

Voor zoover hij zich ervan bewust was kon hij zich slechts één enkel verwijt maken : zijn gebrek aan openhartigheid jegens zijn vrouw. Ernstig nadenken had hem tot de slotsom gebracht, dat zij het weten moest, zelfs al zou het haar een groot verdriet veroorzaken. En het was beter, dat zij het niet van een ander dan van hem vernam. Jegens haar, die, ondanks alles, zijn wettige vrouw was, de moeder van zijn kinderen, zij die hem genoeg bemind had om zijn naam te aanvaarden en zijn leven te deelen, — en zelfs jegens Janine, voor wie hij gevoelens koesterde van een dergelijken adeldom, dat het een schande zou zijn, zich ervoor te schamen, — jegens zijn vrouw, jegens zijn vriendin en vooral jegens zichzelf — was hij verplicht Lucienne alles te belijden, en niets achter te houden.

Toen hij eenmaal zijn besluit genomen had, wilde hij het zoo spoedig mogelijk ten uitvoer brengen. En dien-

Sluiten