Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van goeden huize, zoo te zien, maar met een onaangenaam karakter. Hij was tandtechniker en werkte in een kliniek. Zij hadden een dochtertje, dat nu zoowat acht jaar moest zijn. Na drie jaar van ongelukkig huwelijksleven had madame het niet langer kunnen vol houden en was weggeloopen. Haar echtgenoot had scheiding gevraagd en verkregen, terwijl hem het kind was toegewezen.

Bakowski vroeg haar adres. Wist zij misschien waar hij madame zou kunnen vinden? Nee, zij wist het niet. Zelfs de brieven, welke zij een tijdlang bewaard had, had zij tenslotte aan de afzenders terug moeten sturen, teneinde niet genoodzaakt te zijn, ze aan mijnheer te

geven. Zij had nooit meer iets van haar gehoord.

♦ *

*

Enkele oogenblikken later dwaalde Bakowski opnieuw door de straten. Het liep reeds tegen middernacht, maar méér dan ooit was hij besloten de waarheid op het spoor te komen.

Anne uit haar appartementje verjaagd, gescheiden van haar kind! ... O, had zij indertijd maar met hèm willen trouwen! . . . Hij verweet het zich nu, dat hij weg was gegaan, haar verlaten had op het oogenblik dat hij haar misschien had kunnen winnen .... Wie zou uitmaken of zij zich, alleen, aan haar lot overgelaten, niet uit wanhoop in dat huwelijk had gestort?

Sluiten