Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de grenzen van het ik ons recht en onze macht verliezen, nemen wij niettemin maar al te vaak ons verlangen voor de werkelijkheid en droomen van een broeder, dien wij bereiken, doordringen en dienen kunnen met een woord. Wanneer wij ons zoethouden met de hoop een geliefd wezen te helpen, zijn wij in staat zonder blikken of blozen het absurde te aanvaarden als dagelijksch brood. Het is immers het privilege van den oprechten twijfelaar dat hij op het juiste oogenblik ook aan den twijfel durft te twijfelen. De heden die mijn soort vijandig zijn, verwarren de begrippen oprecht en hardnekkig. Voor hen krijgt een meening pas waarde wanneer hij koppig en ongeschakeerd tot in lengte van dagen beleden wordt en in hun wereld heeft alleen hij recht op de eervolle vermelding „ernstig", die na de wilde jaren (il faut que jeunesse se passé), in een baantje, een huwelijk, een overtuiging, een stijl (alle voor den ganschen levensduur) stapt en zich angstvallig verre houdt van tierlantijnen en onstuimigheden. Een vermogensdelict wordt in die kringen beter opgenomen dan het verlies van het geloof der vaderen of een gewijzigd standpunt ten opzichte van samenleving en voortbrenging. Dat is volkomen in den haak: m het eerste geval geldt het een ongelukje, dat een ieder kan overkomen omdat het nu eenmaal tot de risico's van de stand of het vak behoort en bovendien blijft bij een delicate behandeling de schade beperkt; terwijl, wanneer de tweede situatie zich voordoet, de grondslagen waar de burgerij op bouwt aangetast worden. Mag men de verhalen van de bereisde roeien gelooven dan heerschen er in de onderwereld der hoofdsteden ongeschreven,

Sluiten