Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Natuurlijk was Reinou wakker geworden van zijn muilgeslof. Ze zat, het strenge en mooi-oude gezicht in de lijst van oorijzer en kantstrook, te wachten. Boven de tafel hing de warme geur van thee en zoetigheid en menselijke waseming. Tjalling lei het blad met de Burgerlijke Stand voor Reinou neer en nestelde zich terug in de weer kilgeworden stoel. De poes geeuwde met scherpe kleine muil en lange roofdiertong.

Tjalling vouwde zijn blad open; maar voor hij begon met het nieuws, goot hij nog de gloeiende thee bedachtzaam in zijn schoteltje over en slurpte het met behagelijke luide teugen leeg.

Reinou las altijd in kaarsrechte houding. Sinds jaren had hij haar zo zien zitten, onbuigbaar. De bril rustte stevig op het uiteinde van haar versmalde neus. Het was als alle zondagen. Eten, slapen, de thee en de krant. Straks zou de klok — er hing een regulateur van donker mahonie, met veel gedraaid kunstloos lofwerk en een porceleinen wijzerplaat —• half vier slaan. Dan moest de ,,Leeuwarder uit zijn. Dan kwam Wilt terug, de arbeider, en gingen ze melken. Misschien zou Eelke Brands vanavond nog verschijnen. Dieboerkte niet meer; maar hij liep gedurig binnen, hij moest volk aan 't werk zien, hooi en stalmest en melkdamp opsnuiven, en praten over oude strenge winters; en de zuivelfabrieken en de coöperatieve leenbank... M.et Eelke, die vredelievend en kalm en mennist was, viel te redeneren... En dan melken en voeren. Tjalling zoog de laatste thee in. Hij behoefde zich gelukkig niet meer om te kleden na het avondbrood. Een andere kiel, natuurlijk. M^aar bezoek kwam er niet; Herre was pas getrouwd en Rudmer ver weg; en wie zou er anders verschijnen? Een zondagavond dan, met warmte en veel lezen. De kerkeraad —• Tjalling zetelde er zelf in —• had een leesportefeuille ingesteld, met boeken en gedrukte preken, waar Tjalling steeds nieuwsgierig aan begon, tot hij zijn hoofd zwaar en oud over het krioelend lettervlak voelde zinken...

De stem van Reinou klonk eensklaps schel nabij. Ze was ontdaan, toen hij haar verwonderd aankeek. Haar vaste, smalle lippen hingen een weinig vaneen. Hij zag haar vingers

Sluiten