Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem op een afstand te houden. Haar ogen stonden hard en toornig blauw.

—- Kijk jij maar naar Antje Adzers 1

Hij wierp het hoofd in de nek en lachte luidkeels.

—- Antje 1?

— Ja, ik bin immers maar een gewone meid.

Herre weifelde een dansmaat. Was hij verstandig? Hier was jeugd te grijp; hij kon nog terug op de weg van zijn plannen. Maar hij verkoos het niet meer. Liefde had hij gehad, zou hij volop blijven hebben, als het nodig was. —■ Achter de opzettelijke uitgelatenheid van zijn feestroes stond het nieuwe wachtwoord: industrie. Het was hem in de zoete, zwetende, bedompte dollemanstroep, of een stem het in hem hoorbaar herhaalde: industrie, industrie. Een stem, die te maken had met Antje Adzers Eisinga. Onvermijdelijk nu. Hij keek Boukje diep in de ogen.

—• Een gewone meid? En w&t voor meid...l

Ze waren recht tegenover het tafeltje met woudkers, recht tegenover Antje. Antje keek naar Boukje, de rechte smalle mond neep bijeen, in de ogen gloeide de naijver, die Herre verwacht had. Boukje lachte al weer, ze bemerkte niet, wat er gaande was. Toen ze zich omwendden in de pas, en Antje weer vrije blik op hen had, gleed Herre's hand onder de borstkant van Boukje. Antje beet zich op de lippen, en boog zich over naar haar anijs. Herre voelde diep de gevaarlijke triomf.

Herre bracht Boukje, die als een uitverkorene straalde, terug. Antje's oogopslag naar hem was radeloos. Hij wendde achteloosheid voor, wenkte den kellner, de jenever parelde wit tegen het koude glas.

— Proost, jongens, proostl Leve de woudenl Wij laten de stadslui zien, wat of dansen is...l Wij durven wel!

Boukje gichelde zacht bij zijn aanraking.

De turfschipper begon nu te kreunen. Hij had de handen in de maagstreek tegen het lijf geperst. Hij was doodsbleek, een zweetdroppel liep langs zijn neus. Plotseling stond hij op.

Sluiten