Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde. — Maar er was weinig gevaar voor. De aanstaande dominees van het doopsgezinde seminarie waren man voor man goedwillend, oprecht en vreedzaam; Rudmer zag al spoedig, dat hij van hen niets had te duchten, ja, dat zij niet minder dan hij zelf alles leken te vrezen, wat de ernst en wijding van hun toekomstige taak kon bedreigen. Zij hadden een evangelische, maar onverdachte afkeer van al, wat naar opstand tegen norm en voorschrift zweemde; ze lazen weliswaar de theoretische geschriften van Tolstoï, die meer dan ooit in de mode kwamen, maar het woord socialisme werkte op deze jongelieden als een wereldse vloek. Rudmer vernam, dat zij alleen nog maar enige twijfel koesterden aangaande mensen als Frederik van Eeden; zij bewonderden den dichter, en lazen met godsdienstige geestdrift zijn „Lied van schijn en weezen", maar zijn kolonisatieplannen brachten hen hevig in de war; en als ze over hem spraken, kwam het Rudmer voor, alsof er voor hen twee Van Eedens bestonden: de geestelijke zanger, die groot was en zonder blaam, en de wereldling met zijn onvruchtbare pogingen om het mensengeslacht gelukkig te maken. •—• Rudmer moest voor zichzelf erkennen, dat het vraagstuk ook hem verlegen maakte.

De doopsgezinde studenten leefden vrijwel zonder uitzondering als ernstige lieden. In hun kring werd ijverig over geloofszaken gedebatteerd; maar Rudmer Wiarda zag met een stijgend besef van opluchting en genoegdoening, dat zij de dogmatieke angsten te boven waren gekomen, en dat de gesprekken steeds door de ervarensten glimlachend en wijs in gevaarloze perken teruggeleid werden, als er al eens een onder hen was, die een rechtzinnige bevlieging had. Al de hachelijkheden, die Rudmer vreesde, waren hier bij stilzwijgende overeenkomst uitgebannen.

Rudmer herkende deze stemmen, die hem reddend met hun innerlijke muziek doorzongen, en de gehate echo van andere woorden overstemden. Zij waren mild, verzoenend en menselijk. Ja, Rudmer voelde, dat hij terug was gekeerd in zijn geestelijke luchtstreek. Hier kon hij ademhalen als een van

Sluiten