Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

grote stoel. Maar toen streek tante Flora haar over het hoofd en begon haar uitleg te doen, en Ruth luisterde met verbaasde spanning. Later kwam oom Lex ook, zijn blonde snor werd al grijs, en hij droeg nog altijd het blauwe pak met het streepje, dat zo kaal op de ellebogen glom. Hij tikte haar op de wang, en Ruth zat in angst, dat tante alles zou zeggen, maar tante zweeg ervan en sprak over andere dingen, en oom Lex vertelde iets grappigs en Ruth was gerustgesteld.

Een uur daarna ging ze, een beetje trots en duizelig, naar huis terug. Maar des avonds verscheen tante Flora onverhoeds aan de Oude Gracht; de dribbelend verschrikte Sieboldje diende haar bij mama aan. Ruth, die naar de corridor was gegaan, toen ze tante hoorde, vernam de stemmen binnen; ze liep een paar treden af; tante Flora praatte gedempt, maar rustig helder, mama kwijnend en gechoqueerd.

— ...Onverantwoordelijk... deze moeilijke leeftijd... niet gewaarschuwd •—1

•— Maar Flora! Daarover spréékt men toch nietl Ruth was snel naar de werkkamer teruggelopen. Daarover spreek je niet, had mama gezegd. Maar tante Flora had het wel gedaan. Een hete doffe woede ontgloeide in haar. Ze zag eensklaps het verschil tussen mama en tante Flora. Nee, tante Flora kon niet slecht zijn, wat ze ook van haar zeiden; mama, die zich eeuwig achter haar kwaaltjes verschool en de kinderen tyranniseerde, die veronachtzaamde je en liet je onwetend, terwijl tante Flora zich bij al haar eigen zorgen over je ontfermde. ■— Ze hoorde na vijf minuten, wat ze zelfs huizen ver vernomen zou hebben: mama's snikken, de verfoeilijke tranen, waarmee ze alle moeilijkheden afsneed en andere mensen dwong, haar te ontzien. Ruth wachtte gespannen, tot ze tante zou horen gaan, en toen ze haar stappen in het trappenhuis vernam, rende ze naar beneden en kuste ze haar met onstuimige dankbaarheid. Tante Flora's wangen waren warm en donker van verontwaardiging, maar haar ogen vonkten goudig en ze had een jonge weldadige lach: •— Kom je nu gauw weer eens bij ons, kleine Ruth?

Sluiten