Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opdat het hun duidelijk zou zijn, dat zij voor deze schoondochter en haar voornaamheid geen angst hoefden te hebben.

Maar er was een donkere zwaarte in zijn hart, als hij aan hen dacht. Schaamde hij zich voor hen? Nee; hij had van den beginne af onomwonden aan ieder, die hem er naar vroeg, van zijn aanstaande door migraine gekwelde schoonmama af tot den goudbetresten Ernest toe, zijn afkomst onthuld:

.—• Ik ben een boerenzoon. Herenboeren? O nee, mijn ouders werken zelf mee. Ik heb ook in mijn jeugd nog bij het werk geholpen .—• toen ik achttien, negentien jaar was nogl Of ik broers en zusters heb? Eén broer. Nee, hij is geen boer meer; hij is zuivelfabrikant. —•

Gewoonlijk vroegen ze dan niet verder; ze begrepen blijkbaar, dat hij weliswaar van verachtelijke, maar niet arme familie was. Zijn oprechtheid was een onvoorwaardelijke verdediging van zijn ouders. Hier was hij, temidden van de bourgeoisie, een knappe, lichtharige student met goede manieren en een vaardig verstand; een man, waarvan, zoals een elk kon zien, Ruth d'Aby ongeneeslijk bevangen was, terwijl hij haar van zijn kant zichtbaar vereerde. Een zonderling huwelijk toch — een doktersdochter met een boerenzoon. Maar nee, de boer was immers theoloog; hij zou eerst wel predikant worden ergens buitenaf, maar hij had de allure, om over ettelijke jaren in een grote stad te kunnen staan. Misschien toch niet zo dwaas, als het leek. Ofschoon de levensstijl...

Rudmer Wiarda ried hun gedachten. Voor zichzelf vreesde hij ze niet. Maar hij voelde, dat er donkere schimmen bestonden, die in de verachtheid van hun onbekend-zijn bleven dralen: zijn ouders. Ruth... o, Ruth was een engel; zij had beloofd, deze Kerstmis met hem naar de Zomerweg te gaan. Zij zou rustig en eenvoudig zijn tegen zijn ouders; hij twijfelde aan haar geen ogenblik. Maar hoe Egmont en mevrouw d'Aby, en de hoofse Carla, en de dikke officier, die zo goed den minzame speelde...?

Het bezoek aan Tjalling en Reinou die winter werd een geruststelling. Rudmer had Ruth van te voren glimlachend

Sluiten